Anna Emilia Burzyńska
(1900 - 1995)



Urodziła się 25 września 1900 r. w Delatynie pow. Nadwórna, jako córka Władysława Erazma Burzyńskiego i Zofii z Hessów Burzyńskiej.

Edukację odbywała we Lwowie, gdzie ukończyła I i II klasę gimnazjalną w Gimnazjum Realnym Dra Niemca. Pozostałe lata nauki odbyła w prywatnym Gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Krakowie, w którym – w 1919 r. – uzyskała świadectwo dojrzałości z odznaczeniem. Jako osoba o rozwiniętym talencie językowym, zdecydowała się na podjęcie studiów w tym kierunku. W 1920 roku wstąpiła na Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Warszawskiego, skąd po 3 semestrach przeniosła się na Wydział Filozoficzno-Humanistyczny Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W trakcie tych ostatnich odbyła staż językowy na Uniwersytecie w Besancon (Francja), zakończony otrzymaniem certyfikatu końcowego (1925). 31 marca 1926 r. uzyskała absolutorium we Lwowie, a następnie zdała egzamin państwowy dla nauczycieli szkół średnich w zakresie języka i literatury francuskiej oraz języka i literatury niemieckiej. Świadectwo kwalifikacji zostało wystawione z datą 12 października 1926 r.

W 1927 r. Anna Burzyńska rozpoczęła pracę pedagogiczną. Początkowo pracowała jako asystentka młodsza w katedrze filologii francuskiej Wydziału Humanistycznego UJK we Lwowie. Od roku szkolnego 1928/1929 doszły obowiązki nauczycielki j. Francuskiego i niemieckiego w prywatnym Gimnazjum S.S. Najświętszej Rodziny z Nazaretu we Lwowie.

Kwalifikacje pedagogiczne zostały przypieczętowane egzaminem komisyjnym, który z wynikiem dobrym został złożony w dniu 11 grudnia 1930 r. Komisji egzaminacyjnej przewodniczył prof. Karol Chyliński, a członkami byli wybitni polscy uczeni prof. Kazimierz Ajdukiewicz oraz prof. Stanisław Łempicki.

Anna Burzyńska pracowała w lwowskim uniwersytecie, aż do wybuchu II wojny światowej. Kolejną nominację, tym razem na stanowisko starszego asystenta w katedrze filologii niemieckiej, otrzymała 23 sierpnia 1939 r.

Stosunkowo lakoniczne są wzmianki o jej pracy podczas okupacji. Wiadomo jednak, że uczestniczyła w tajnym nauczaniu na terenie Lwowa. W latach 1939-1941, gdy miasto było okupowane przez armię sowiecką, uczyła w miejscowej szkole średniej. Po zajęciu Lwowa przez Niemców, przeniosła się do tamtejszej zawodowej szkoły technicznej. Po ponownym wkroczeniu Rosjan w 1944 r., na krótko wróciła do pracy w Uniwersytecie Jana Kazimierza (1944-1945).

Wraz z liczną rzeszą rodaków została zmuszona do opuszczenia Lwowa, i jeszcze w maju 1945 r. znalazła się w Krakowie. Zamieszkała w jednym z pokojów mieszkania przy ul. Kochanowskiego 2, które aż do śmierci zajmował jej stryj Stanisław Ambroży. Wkrótce, pod tym samym adresem pojawili się pozostali członkowie rodziny Burzyńskich: druga żona Władysława Helena wraz z córką Marią i synem Tadeuszem.

Pierwszym zajęciem Anny po przyjeździe do Krakowa stała się wyjazdowa praca w Gimnazjum i Liceum w Wolbromiu, którą rozpoczęła w roku szkolnym 1946/47. Nie było to zajęcie w pełnym wymiarze godzin, gdyż oprócz niej, w 1947 r. rozpoczęła równoległą pracę w Liceum Wychowawczyń Przedszkoli w Krakowie. Początkowo uczyła w liceum równolegle czterech języków obcych: francuskiego, niemieckiego, łacińskiego i rosyjskiego. W latach 1952-1956 był równocześnie lektorem języka niemieckiego na Uniwersytecie Jagiellońskim. Na przełomie lat 40-tych i 50-tych przeniosła się całkowicie do Wolbromia, i skoncentrowała na pracy w miejscowym liceum. Tamtejsze grono pedagogiczne darzyło Annę Burzyńską dużym szacunkiem i sympatią. Pani Barbara Motowidlak – młodsza koleżanka Anny w tamtejszym gronie pedagogicznym – tak ją wspominała: „pozostała w mojej pamięci: uczynna i życzliwa ludziom, skromna w potrzebach materialnych, wykwintna intelektualnie – niezwykła” (cyt. Za: Wieści Wolbromskie, Nr 6 - lipiec 1995).

W Wolbromiu żyła nader skromnie. Anna Burzyńska przyjaźniła się w tym czasie ze swoją niemal rówieśniczką Anną Kosińską, z którą przez lata prowadziły wspólne gospodarstwo domowe.

Nie utrzymywała kontaktów z resztą rodziny od pocz. lat 50-tych. Nigdy też nie wyszła za mąż. W 1990 r. przeniosła się do Krakowa, gdzie zamieszkała pod opieką swoich wieloletnich przyjaciół Zbigniewa Malinowskiego (1922-1998) i Elżbiety Malinowskiej (1921-2002). Zmarła bezpotomnie w Krakowie w 1995 r. Została pochowana na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Tutaj można zobaczyć wpis do Pamiętnika Anny Burzyńskiej z 1945 roku.

Źródła:

  1. Maria Tomków – Szklar; Wspomnienia (w moim posiadaniu JB)
  2. Archiwum rodzinne (zbiory Marii Tomków – Szklar)
  3. Malina Wollen z d. Malinowska (relacja ustna z 2006 r., fotografie, dokumenty i pamiątki)
  4. Wieści Wolbromskie, Nr 6 z 1995 r.


Anka Burzyńska 1902

Ania Burzyńska (1902)

Anka i Zbyszek ok. 1904

Anka z bratem Zbyszkiem (ok. 1904)

Anka Burzyńska 1906

Anka Burzyńska (1906)

Anka Burzyńska 1906

Anka Burzyńska (1906)

Anka Burzyńska 1907

Anka Burzyńska u babci Emilii w Krynicy (1907) 

 

Anka Burzyńska w Krynicy ok. 1907

Anka Burzyńska w Krynicy
(1907)

Anka Burzyńska w środku ok. 1910

Anka Burzyńska w środku
(ok. 1910)

Anna Burzyńska ok. 1914

Anna Burzyńska ok. 1914

Anna Burzyńska ok. 1914

Anna Burzyńska ok. 1914

Anna Burzyńska początek lat 20tych

Anna Burzyńska (początek
lat 20-tych XX wieku)

Anna Burzyńska 1938

Anna Burzyńska (1938)

Anna Burzyńska 1 połowa lat 60tych

Anna Burzyńska z lewej
(1 połowa lat 60-tych XX w.) 

Anna Burzyńska 1965

Anna Burzyńska w towarzystwie Pań Malinowskich i Anny Kosińskiej (1965)

Anka Burzyńska 1965

Anna Emilia Burzyńska (1965)


Głosuj na nas:
STRONY DOMOWE i RODZINNE - GENEALOGIA TOP RODZINA Katalog i ranking